Saturday, March 25, 2017

கடைசியில் அசோகமித்திரனைப் பார்க்கவில்லை

இரவு 9.40 மணிக்கு டிவிட்டரில் முதல் செய்தி வந்தது. ‘எழுத்தாளர் அசோகமித்திரன் காலமானார்’. சில நிமிடங்கள் பித்துப் பிடித்தாற் போல உட்கார்ந்திருந்தேன். எதிர்பார்த்தது தான். இருந்தாலும் வருத்தம் கவ்விக் கொண்டது. போன மாதம் ஒரு இலக்கியக் கூட்டத்தில் பார்த்த போதே இறுதி நாட்களில் இருக்கிறார் என்று தெரிந்தது. அவரால் பேச முடியவில்லை. விருதை வழங்கிவிட்டு உடனே கிளம்பிவிட்டார்.

மீண்டும் மணி பார்த்தேன். கடைசிப் பேருந்துக்கு இன்னும் அரை மணி நேரம் இருந்தது. தூத்துக்குடி - சென்னை இப்போதெல்லாம் வெறும் 9 மணி நேரம் தான். ரெட்பஸ் இணையதளத்தில் டிக்கெட் புக் செய்துவிட்டு சென்னையிலிருக்கும் மனைவிக்கு ஃபோன் செய்தேன்.

எடுத்தவுடனே “என்னங்க, அசோகமித்திரன் தவறிப் போய்ட்டாராமே. இப்ப கிளம்பி வர பஸ் இருக்குமா” என்றாள். அவர் மீது நான் கொண்டிருக்கும் அதீத பக்தி அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

“10.45 பஸ் இருக்கு. இப்ப தான் டிக்கெட் புக் பண்ணேன். காலைல 7, 7.30க்கெல்லாம் வந்துடுவான்.”

“எங்க காரியம் பண்றாங்களாம்?”

“கல்யாண்ராமன் கிட்ட கேட்டேன். காலைலயே இருக்கும்னாரு. வேளச்சேரி அட்ரஸ் அனுப்பிச்சிருக்கார்”

“சரி, பத்திரமா வந்து சேருங்க”

பதினொரு மணிக்கு பஸ் கிளம்பியது. கூட்டம் அதிகமில்லை. இதே தூத்துக்குடியில் தான் யார் எழுதியதென்றே  தெரியாமல் ”பதினெட்டாம் அட்சக் கோடு” வாசித்தேன். ஏறத்தாழ இருபது வருடங்கள் முன்பு. நான் வேலை பார்த்த தொழிற்சாலையின் ’ஆஃபிஸர்ஸ் கிளப்’ நூலகத்தில் பாலகுமாரன் நாவல்களைத் தேடும்போது கண்ணில் பட்டது. ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டு பல நாட்கள் சந்திரசேகரனின் நினைவுகளோடு அலைந்தது இப்போது நினைவுக்கு வந்தது. அந்த நூலகத்தில் அவரது நாவல்கள் வேறேது இல்லை.

பின்னர் வேலை மாறி சென்னை வந்த பின் தான் மற்ற புத்தகங்களைப் படித்தேன். புலிக்கலைஞனும், ஐநூறு கோப்பை தட்டுக்களும்,  பிரயாணமும் அலைக்கழித்த காலம் அது. அவரது சிறுகதைகள், நாவல்கள் தாண்டி அவரது கட்டுரைத் தொகுப்புகள் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன.

அவரது 50 ஆண்டு காலக் கட்டுரைத் தொகுப்பைக் கிழக்குப் பதிப்பகம் வெளியிட்டிருந்தது. அதிகமும் அவர் கணையாழியில் ஆசிரியராய் இருந்த போது எழுதியது. சென்னையை மையமாகக் கொண்ட ஒரு கலாச்சார ஆவணம் அந்தத் தொகுப்பு. தஸ்தயோவ்ஸ்கி, ஃபால்க்னர், ஹெமிங்வே, என்று நீளும் அயல் இலக்கிய அறிமுகம், தமிழ் இலக்கியத்தின் ஒவ்வொரு அணுவையும் பற்றிய கூரிய பார்வை, தமிழ் சினிமா பற்றிய அங்கதம்  மிக்க தீவிர விமர்சனங்கள், சிறு பத்திரிக்கை அனுபவங்கள் என்று எந்தப் பக்கத்திலிருந்து படித்தாலும் சுவாரசியமூட்டும் தொகுப்பு.

பஸ் வேகமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. காலை 7 மணிக்குள் சென்னை போய்விடுவேன் என்று தோன்றியது. மீண்டும் அசோகமித்திரன் நினைவுகள். நான் இலக்கியக் கூட்டங்கள் போவது மிகக் குறைவு. இது வரை போனதெல்லாம் அசோகமித்திரனைப் பார்ப்பதற்காகத் தான். 2004 ல் உயிர்மை முதலாண்டுக் கூட்டத்தில் அவர் பேசியது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான உரை. சிரிக்காமல் பேசி கூட்டத்தை விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைத்தார். ஆங்கிலத்தில் சொல்வது  போல், “He carried his scholarship lightly". ஹ்ம்ம். அதற்குள் carries என்பது carried ஆக மாறிவிட்டது.

நான்கைந்து இலக்கியக் கூட்டங்களில் பார்த்திருந்தாலும் ஒரு வார்த்தை அவர் கூடப் பேசியதில்லை. ஆனாலும் அவர் மீதான ஈர்ப்பு / பக்தி / ரசிக மனப்பான்மை அதிகரித்த வண்ணம் இருந்தது. யாரோடு தமிழிலக்கியம் பற்றிப் பேசினாலும் அசோகமித்திரனுக்கு வந்து விடுவேன். புலிக் கலைஞனைப் பற்றிப் பேசிப் பேசி என் நண்பன் அவன் வளர்க்கும் பூனைக்கு ‘டகர் ஃபைட் காதர்’ என்று பெயரிட்டு விட்டான்.

வீட்டுக்கு வந்த போது காலை எட்டு மணி. உடனே கிளம்பி வேளச்சேரி போயிருக்க வேண்டும். தவறுதலாய் Facebook எட்டிப் பார்த்துவிட்டேன். அழகிய சிங்கர் மதியம் 12 மணிக்குக் காரியம் நடை பெறும் என்று பதிவிட்டிருந்தார். சரி, பதினொரு மணிக்குப் போகலாம் என்று நினைத்து சற்று தூங்கிவிட்டேன்.

பத்தரைக்கு எழுந்து வேளச்சேரி கிளம்பினேன். விஜயநகர் சந்திப்பைத் தாண்டுவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. ஓரிடத்தில் இரண்டு பேருந்துகளுக்கு நடுவே இருந்த சிறிய இடைவெளியில் ஹோண்டா ஆக்டிவாவை செலுத்திச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இப்போது சட்டென்று தவறிவிழுந்தால் இந்தப் பேருந்து சக்கரம் மேலே ஏறி இறங்கும் என்ற விபரீத எண்ணம் எழுந்தது. அசோகமித்திரன் சமீபத்திய கதை ஒன்றில் கணவன் மனைவி இருவரும் போக்குவரத்து நெரிசலில் இருசக்கர வாகனத்தில் இருந்து தடுமாறி பேருந்துச் சக்கரம் ஏறி இறப்பார்கள், அது வேறு நினைவுக்கு வந்தது.

வேளச்சேரி வீட்டை சரியாகக் கண்டுபிடித்து போனேன். அடுக்ககம் அமைதியாக இருந்தது. கீழே இருந்த நாற்காலிகளில் இரண்டு பெண்மணிகள் மட்டும் அமர்ந்திருந்தார்கள். யாரையும் காணவில்லை. ஒரு தொலைக்காட்சியின் OB Van கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது. கீழே சிதறியிருந்த பூக்களை ஒரு அம்மாள் கூட்டித்தள்ளிக் கொண்டிருந்தார்.

அவரிடம் போய், “அசோகமித்திரன்...” என்று இழுத்தேன்.

“இங்க தான் சார் ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளோர்ல. ஆனா அப்பவே எடுத்துட்டுப் போய்ட்டாங்களே”

“அப்படியா, எந்த சுடுகாடுன்னு தெரியுமா”

“பெசண்ட் நகர்னு சொன்னாங்க சார்”

வெளியில் வந்தேன். இது வரைக்கும் பெசண்ட் நகர் சுடுகாடு போனதில்லை.  எங்கள் குடும்பத்தில் திருவொற்றியூர் தான். கூகுள் மேப் இருபத்தி ஐந்து நிமிடங்கள் ஆகும் என்று காட்டியது. சரி போவோம் என்று கிளம்பினேன்.

போகும்போதே மனதுக்குத் தெரிந்தது, நான் போவதற்குள் முடிந்திருக்கும் என்று. லா.ச.ரா லால்குடியில் இறந்த பாட்டியின் காரியத்துக்குச் சென்னையிலிருந்து பஸ் பிடித்துப் போவதற்குள் எல்லாம் முடிந்ததைப் பற்றி எழுதியிருப்பார். ’பாற்கடலி’ல் என நினைக்கிறேன். அது போலத் தான் ஆகப் போகிறது.

பெசண்ட் நகர் மின் மயானத்துக்குப் போன போது நேரம் சரியாக 11.50. பத்து இருபது பேர் தான் இருந்தார்கள். நடிகர் நாசர் நின்று கொண்டிருந்தார். அவர் தீவிர இலக்கிய வாசகர் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். அவரைச் சுற்றி நாலைந்து பேர்.

கல்யாண்ராமன் வேறு யாரிடமோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்து மையமாய் தலையசைத்தேன். அவரும் தலையசைத்தார்.

“இப்ப தான் வரேன்..” என்று சம்பந்தமில்லாமல் இழுத்தேன்.

“எல்லாம் முடிஞ்சாச்சு”

“FB ல பன்னெண்டு மணின்னு போட்டிருந்துச்சு. அதான்..”

“அவர் சன் அப்படித்தான் சொல்லியிருந்தார். பட் தென்...” என்று தோளைக் குலுக்கினார்.

அங்கே இருந்த சிமெண்ட் பெஞ்ச் ஒன்றில் உட்கார்ந்தேன். என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. “நன்றி அசோகமித்திரன் சார்” என்று முணுமுணுத்தேன்.

அறுநூறு கிலோமீட்டர் தாண்டி நேரத்தோடு வந்துவிட்டு, மயானத்துக்கு அரை மணி நேரம் தாமதமாய் வந்ததால் கடைசியாய் அவரைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர் இருந்திருந்தால் இந்த அபத்தத்தை ஒரு நல்ல சிறுகதையாய் எழுதியிருப்பார் என்று தோன்றியது.

நாசரைச் சுற்றி மின்மயான ஊழியர்கள் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

Tuesday, December 20, 2016

Some tips for an Indian Road trip

1. Plan for driving  maximum of 300-400 kms a day. Purpose of the road trip is to explore and learn about this vast country, not mile munching. Also it is better to drive only in day time.

2. Start early. You should be in your vehicle by 7.00 AM max. That will save you from city traffic and help you cover more places.

3. Every nook and corner of India is replete with history. So read up on places you visit before hand and plan to visit them. In my trip to Gujarat what I saw varied from a Jurassic age fossilized tree to remnants of a 4500 year old city to an ancient temple reconstructed 70 years ago.

4. Have a flexible schedule. Don't pressurize yourself into achieving so many kilometers per day or so many places to be seen.

5. Accept that you can't see them all. India is huge. Try to take as much of it as you can. You can never see it fully.

6. Take a medicine kit with basic medicines. There's nothing a DOLO - 650 cannot cure.

7. Carry a garbage bag in the car and use it for your trash. Don't litter the places you visit.

8. Stay in comfortable hotels for the night. You will need the rest after driving so long.  Don't trust reviews in online portals. Decide on a couple of hotels based on online reviews. Visit them, check the room (and bathroom) before paying up.

9. You can negotiate hotel tariffs. Mostly you will be checking in by evening. So tell them that you are using it only for half a day. You can get a 30-40% discount on rack rates. As of now, for Rs. 2500.00-3000.00 per night you can get decent rooms in most Indian cities. With Air conditioning, clean linen, car parking and free wifi.

10. Don't wait for complimentary breakfast in hotels. Check out early and hit the road. You can always have Vada Pav on the road or Cup noodles before you start.

11. Be adventurous with food (if you are an Indian.) Avoid standard Naan - Paneer Butter Masala. Try the local cuisine.

12.  If you think you need 1000 songs for a week's trip, take double that number. A good music collection makes the drive more enjoyable.

13. Know the local statutory regulations. Gujarat has liquor prohibition. You don't want to be caught with liquor when they check your vehicle. And trust me, the police will check other state registered vehicles often.

14. Fuel up when your tank is half empty. Don't push it till reserve. There will be stretches where the next petrol pump is 50-60 kms away.

15. Digital payments (cards and e wallets) work for fuel and hotel rent in India. Food is mostly cash in highways. Toll payments can be made by credit cards / e wallets. I tried paying toll by cards from Bhuj to Chennai. Except for three toll plazas in Karnataka all others accepted them.

16. Keep enough cash. Roughly 15-20% of your trip budget. Don't trust ATMs to dispense cash, atleast for the next 6 months.

17. Most of the Indians are warm and friendly. Talk to them.

18. Hire Guides when visiting historical monuments.

19. You are going to be with your fellow traveler in close quarters for long duration. Invariably tempers will flare up. Some sulking will be there. That is part of the trip experience. Don't hang on to it. Let it go and get back to normal as soon as possible.

20. A good vehicle, great companion and a little bit of craziness is all that is needed for a good road trip. Go out and enjoy this vast country.

Sunday, December 18, 2016

QUIT Days 13-15

Day 13.

Today's plan was to start from Mumbai and go as close to Bengaluru as possible. Depending on time, we thought of halting either at Belgaum or Dharwad or Hubli.
Started at 7.00 AM from my cousin's place at Nerul and took the Mumbai - Pune expressway. There was congestion of trucks till Lonavala. After that it was smooth till Pune. Stopped outside Pune for a breakfast of home made idlies, packed for us by our considerate cousin.

Pune - Satara - Kolgapur stretch is a scenic drive, especially the picturesque Khambatki Ghat road. It offers some stunning visuals of the Sahyadri mountain range. Once you cross Satara, acres of sugar cane fields greet you all the way to Kolhapur.

Rocks cut to make mountain passes


Trucks overloaded with Sugar Canes

The white flowers on top of sugar canes reminded me of வான் பூங்கரும்பு in Kurunthokai poem number 149. I stopped the car and asked her to take a photo. Then I told her about the poem and that I knew of sugar cane flowering only after reading the poem. She sheepishly replied that she thought of asking me whether I am sure it is sugar cane because she has never seen flowering of sugar cane. Perils of being a city bred kid.

Flowering Sugar Cane near Kolhapur

Poor modesty! it has suffered along with us for long; but now, like the sandy embankment of flowering cane swept away by the flood smashing against it, it has borne as much as it can and deserted me as passion smashes against it.

அளிதோ தானே-நாணே நம்மொடு
நனி நீடு உழந்தன்று மன்னே; இனியே,
வான் பூங் கரும்பின் ஓங்கு மணற் சிறு சிறை
தீம் புனல் நெரிதர வீந்து உக்காஅங்கு,
தாங்கும் அளவைத் தாங்கி,
காமம் நெரிதரக் கைந் நில்லாதே.

From Kolhapur we crossed into Karnataka. While crossing Belgaum, we stopped to take a photo of the new Suvarna Vidan Soudha (State legislature building) built by the Karnataka government. It is a majestic building standing atop a hill. The Karnataka government conducts one assembly session a year in Belgaum and hence constructed this massive building.

Majestic Suvarna Vidhana Soudha, Belgaum


We passed through Dharwad town, bought their famous Pedas and took the State Highway 73 to Hubli. The state highway is under construction and that 22 km drive took us nearly 40 minutes. We decided to stop in Hubli (now officially called Hubbali) and chose a hotel opposite the Unkal Lake.

Unkal lake, spread over 200 acres, was built over 100 years ago. It offers a spectacular sunset view. We made it just in time for the sunset. After clicking a few photos and drinking in the serene beauty of the sunset, we went on a walk in the park adjoining the lake. The various nooks and corners of the park were occupied by love birds of Hubli. Not wanting to disturb the youngsters, we went back to the Hotel.
Total distance traveled so far: 5060 kilometers.
Sunset over Unkal lake, Hubbali


Day 14:

Started from Hubli at 8.30 AM and drove via NH 48 to Bengaluru. Took a quick detour at Davanagere to taste their renowned Benne Dosa. It is definitely worth taking a break just to taste this delicacy. The thick dosa dripping with butter, with spicy chutney and mashed potato as accompaniments is heavenly. The smell of butter lingers in your fingers for hours after the meal.

Benne Dosa (Butter Dosa)


Reached Bengaluru at 4.00 PM after a frustrating 10 minute congestion at the Yeshwantpur railway bridge. Or as Bengaluru people say, with less traffic than usual.
Total distance traveled so far: 5481 Kilometers.

Day 15:
Started from Bengaluru at 5.30 AM to beat the early morning traffic. Drove into Tamilnadu after two weeks. Lot has happened in the state. We lost a Chief Minister. Chennai city was battered by a cyclone. We missed it all.
Reached home by 11.30 AM.

That's the end of our trip. We had a great time, and hope you all didn't mind the spamming for the past two weeks.

A good vehicle, great companion and a bit of craziness is what you need to go on a road trip. I had them all :-). Special thanks to my parents who took care of our kids for the past two weeks. And to our kids for letting us take time off.

5827 kms. At 16.5 kmpl. Done.


Total distance traveled : 5827 kilometers.

QUIT Day 12

Today’s plan was to go from Ahmedabad to Mumbai with no stop overs. After the cyclone havoc in Chennai, we wanted to get home as early as possible.

To save time we had cup noodles as breakfast before starting. Started at 7.00 AM from Ahmedabad. Zipped through NE1 and reached Baroda by 8.30 AM. After that it was chasing trucks in NH 48. There are just too many trucks in this route.
While crossing Ankleshwar, we were hit with the stench of Industrial pollution. It took us only 10 minutes or so to cross the city, but those 10 minutes were horrible. It is for a reason that Ankleshwar is considered the most polluted town in India.

We crossed Surat at 11.00 AM and decided to stop for lunch after we crossed from Gujarat into Maharashtra. A week of vegetarian food was more than enough for her. After crossing the border RTO check post one of the first restaurants was a Parsi da Dhabba. She had tears of joy in her eyes.

Vegetarian, if you insist


I didn’t realize that she had missed her chicken dish so much. She even misread Chickoo milkshake as chicken milkshake. After a hearty lunch of Chicken curry with rice for her and Roti with Paneer tikka masala for me, we proceeded to my cousin’s place.

Versova creek bridge before Thane is under maintenance, so they stop traffic for 20 minutes one way and the next 20 minutes the other way. We were stuck in that traffic for 20 minutes at 3.00 PM. She had an appointment to meet her friend at 6.00 PM but since we had enough cushion, she wasn’t worried much.

When our turn came to move, I missed the left turn to Thane and proceeded straight. We had to take a U turn after a kilometer and came back to the turning. Now they had stopped traffic on this side of the road and we had to wait for another 20 minutes. There was a sudden frostiness in the car, and it wasn’t due to the air conditioning.
We finally reached my cousin’s place at Nerul by 5.00 PM.

Total distance traveled so far : 4502 kilometers

QUIT Day 11

Today’s original plan was to check out of tent city, visit the handicrafts village at Bhujodi and then take a break at Bhuj and start our return journey tomorrow.

The two night package at tent city includes a visit to see the sunrise over the Rann. But we had booked only for one night, so had to be satisfied with clicking photos in the tent city itself. The city is full of bright colors – right from the entrance to the dining hall to the golf carts used for transport. And everyone is extremely courteous and helpful.
In Gujarati gear


Breakfast was again a Vegetarian or Jain affair. With a live Thepla counter. Gujarati breakfast must be very sumptuous for those who like it. Not for me though. After a bite of Dhokla I settled with Upma and Vadai.

We checked out of the tent city at 9.30 AM and went straight to Bhujodi, the handicrafts village, 8 kms beyond Bhuj. The drive from tent city to Bhuj by NH 341 was regularly interrupted by groups of buffaloes. NH 341 must be one of the desolate roads to drive on, with acres of dry arid land on both sides of the road with not a hint of greenery. The temperature hit 35 degrees by 10.00 AM. If this is the condition in winter, wonder how it must be in Summer.

Bhujodi is a major textile center of Kutch, famous for its textile handicrafts. The entire village is dotted with shops selling hand embroidered textiles and other craft items. We first visited Hiralaxmi memorial Craft Park set up by Ashapura group of companies. It had shops displaying handicrafts from different areas of Gujarat. The items on display included leather goods, cloth bags, knives and lots of textiles. After buying a few items she decided that the variety on offer was not that great.

Note about the craft park

Pigeon house

Shopping bags

A model of Indian Parliament

Colorful bags
Then we went to a shop in the village which had huge stock of textiles, behind its non-descript entrance. She felt happy. And so did I, since they were one of the few shops that accepted cards. After shopping to her heart’s content we left the shop. As her friend said, she single handedly increased the GDP of Gujarat in the last few days.

Since we had finished earlier than expected, decided to press on to Ahmedabad instead of staying back at Bhuj. We took the NH 42 – NH 41 – NH 27 – NH 947 route to Ahmedabad. This route was shorter than the Morbi- Rajkot route and was easy to drive since all the trucks were headed towards Morbi. We reached Ahmedabad at 7.00 PM navigating through peak hour traffic which is a bane of every Indian city.

Total distance traveled so far : 3967 kilometers.